با پدیده ای بنام خوردگی بتن آشنا شوید

بتن ها با پدیده های متفاوتی ممکن است مواجه شوند.یکی از این پدیده ها خوردگی بتن میباشد.در ادامه مطلب زیر با خوردگی بتن و علل ایجاد آن با ما همراه باشید.

اگرچه پدیده و فرآیند خوردگی در این بخش معرفی می شود، اولین هدف، ایجاد درک کاملی از این مکانیزم بصورت دقیق می باشد. طرح این موضوع در قالب مباحث زیر تشریح می گردد:

– مقدمه

– کربناسیون

– کلریدها

– کربناسیون و کلریدها

– انتشار خوردگی و فرآیند آن

– انواع حالت های خوردگی متداول در پلها

– ترکیب اثرات سولفاتها با خوردگی

– کنترل خوردگی

– سایر انواع خوردگی

استفاده از بتن با کیفیت بالا با پوشش کافی آرماتور مهمترین راه جلوگیری از خوردگی است. این محافظت بدلیل درصد بالای خاصیت قلیایی بتن است (PH نزدیک به 13)، که در لایه نازک خاکستری رنگ و محافظی که بر روی سطح میلگرد است، ایجاد می گردد. اما باید بدانیم محافظت از خوردگی، حل مساله بصورت دائمی نخواهد بود. محیط اطراف همیشه تمایل به تاثیر بر روی بتن و نهایتا تخریب این لایه محافظ خواهد داشت. همچنین تخریب این لایه ممکن است ناشی از یون های آزاد کلر در اطراف آرماتورها و کربناسیون لایه پوششی بتن باشد. این مکانیزم و فرآیند آن در قسمت بعد تشریح می شود.

مدت زمانی که سپری می شود تا این لایه تاثیر پذیر تخریب معمولا به «دوره شروع» معروف است. این مدت زمان به عوامل زیر وابسته است:

1- ضخامت لایه پوشش بتن که هر چه کمتر باشد این زمان کوتاه تر است.

2- کیفیت لایه پوشش بتن (وابسته به نسبت آب به سیمان) که این زمان با کم شدن کیفیت بتن کوتاه تر شده و همچنین با افزایش با افزایش نسبت آب به سیمان کوتاهتر می شود. در حالت های ویژه و کیفیت ضعیف در اجرای این لایه، فرآیند خوردگی می تواند تسریع شود.

3- شرایط محیطی، درجه حرارت، رطوبت سطح، آلودگی سولفات ها، کلریدها و نفوذ دی اکسید کربن

4- نوع واکنشی که باعث زوال می گردد (نفوذ کربناسیون و یون کلر بطور بسیار شدیدتری باعث خرابی و زوال می شود).

در طی زمان «دوره شروع»، فرآیند خوردگی با علائم غیر قابل روئیت به سوی زوال بتن پیش رفته و نه فقط در سطح بتن، بلکه در محل آرماتور گذاری گسترش می یابد. بنابراین از خطر خسارت ناشی از خوردگی در آینده فقط با ارزیابی و انجام بررسی های ویژه می توان جلوگیری نمود.
کربناسیون

فرآیند کربناسیون از دی اکسید کربن موجود در هوا ناشی می شود. واکنش های دی اکسید کربن با هیدروکسید کلسیم در خمیر سیمان باعث کم شدن میزان قلیایی و رسیدن به حد بحرانی در سیمان می گردد. مقدار PH به حدود 9 کاهش یافته که معمولا برای محافظت از آرماتور در برابر خوردگی کافی نیست. این امر باعث شکسته شدن لایه تاثیر پذیر در اطراف میلگرد می شود.